Epsy w literaturze

No i sie doczekalismy pierwszej publikacji, do tego, jak na to nie patrzec, nalezacej do literatury pieknej,  posrednio na nasz temat. No moze nie do konca jest o nas, ale Epsy graja w niej role drugoplanowa. Autorka Grazyna Plebanek, mieszkajaca od kilku lat w Brukseli popelnila swoje dzielo 'Nielegalne zwiazki' czerpiac pomysly i wyciagac wnioski miedzy innymi ze spotkan z roznymi urzednikami.

I jak wypadamy w oczach obiektywnego obserwatora:

• jestesmy zarozumiali (jak ktos nie jest fonctionnaire - a co to jest? ;-) - to sie nie liczy)
• nudni (co z tego, ze ktos mowi w 3 jezykach, jesli potrafi opowiadac tylko o sobie)
• glupi vel ograniczeni (znajomosc literatury konczy sie na lekturach szkolnych)
• rozplotkowani, az do bolu (to moge spokojnie pozostawic bez komentarza)

Ksiazke przeczytalam, nie powiem, z zainteresowaniem (choc bardziej niz na fabule skupialam sie na watkach brukselskich). Przyjemnie bylo sobie wyobrazac bohatera biegajacego po parku z lukiem z rydwanem, ktory zdaje sie wzbijac w powietrze, znajdowac komentarze o kadetach z akademii wojskowej czy drzewach pieknie kwitnacych na wiosne, zdziwienie, ze kawa latte zwie sie tutaj ruskim mlekiem (Lait russe), ze nazwy przystankow autobusowych sa w dwoch jezykach i np. NATO zamienia sie nagle w OTAN.

Park Cinquantenaire wydawal sie rozleglejszy niz latem, niebo przeswitywalo przez bezlistne konary, na ktorych bujaly sie zielone papugi. Uzurpatorzy w swiecie sytych szpakow i wrobli, zakazany towar, ktory wymknal sie spod kontroli pewnemu przemytnikowi - rozmnozyly sie i zaadoptowaly do nowych warunkow. Lataly teraz zielonymi stadami, skrzecac i zamiatajac dlugimi ogonami.

Ze sciezek rowerowych migaly odblaskowe kamizelki - z przodu w koszu teczka, z tylu, w siedzisku maluch w kasku - to rodzice spieszyli sie do przedszkoli i pracy.

Czy klasyczna dyskusja:
-Tajlandia, bylicie tam?
-Tak, tam jest naprawde super!
-Super, prawda? A na Kostaryce?
-W zeszlym roku odkrylismy takie jedno miejsce. (...)
-A Kanary? Bo my juz w przyszlym nie...
-Nie, kiepsko, zreszta ile mozna.
-I juz nic autentycznego, turystyka tylko.

Albo knajpka 'Chleb powszedni' (Pain Quotidien).

Nie wiem tylko, jaki bedzie odbior ksiazki w Polsce, ale patrzac na nasza reakcje wywolala wiele zamieszania i wzbudzila duza ciekawosc. Co prawda Epsa portret wlasny jest calkowitym zaprzeczeniem wszystkich powyzszych cech ('literatura piekna to nie literatura faktu'), ale prawda sa watki o aksamitnym rasizmie (Polacy to w powszechnej opini hydraulicy lub sprzataczki. Jak kto ma sile, to zaprzecza, jak nie, to oglada polska telewizje i w kolko sciaga tu rodzine czy kolegow. A dlaczego? Zeby sobie zobaczyli, jak moze byc w cywilizowanym kraju. I zeby przywiezli troche makowca) czy rozmowa:

- Dopiero my pierwsi moglismy wyjechac z Polski naprawde z wlasnego wyboru. Nie za chlebem, tylko z ciekawosci swiata. 
- Stefan mowi, ze ci tutaj tesknia za Polska.
-E tam. Zapytaj ktorego, czy by wrocil. Tylko ktorego zapytaj!