Imiennik

Zwykle z Polski przywoze ksiazki - nie zawsze sa to nowe publikacje, ale zawsze po polsku, bo tego mi najbardziej brakuje. Tym razem oprocz zamowienia z Merlina, ktore wladowalam do walizki, na lotnisku dokupilam opasle tomisko wierszy Osieckiej. Do tej pory kojarzyla mi sie glownie z piosenkami. Zaleglosci zaczelam nadrabiac od 'Imiennika'. Tu wiersz o Agnieszce (na fali ostatniego weekendowego wesela):

OSTY

Takiego mi męża dajcie,
co słowo dźwiga jak kamień,
a gdy je wypowie już - ciężko,
to jakby podał mi ramię.

Takiego mi męża dajcie,
co będzie sadził drzewa,
ćwierć wieku - powie - minie,
a dąbczak nam się rozśpiewa.

Takiego mi męża dajcie,
któremu ciało moje,
starzenie moje
nie straszne,
co czeka
w drewnianej chacie,
aż zasnę,
aż kiedy JA
zasnę.

Takiego mi męża daruj,
co życie,
jak białą płachtę
położy pod moją dłonią
i powie:
"Maluj".

Takiego mi męża dajcie,
któremu syna powiję.
I niech się słuchać nie lęka,
gdy serce bije.

Gdy mi takiego dacie,
to szczęście w domu zamieszka...
I zapis w magistracie:
"Udało się.
Żyje.
Żyć będzie Agnieszka".