Tozsamosc

Ja przede wszystkim jestem Polka. Nie zadna Europejka (no chyba, ze spotykam sie z dawnymi znajomymi i odgrywam swiatowa osobe), tylko Polka z krwi i kosci. Jak pierogi z kapusta i racuchy z jablkami. I nie moge zrozumiec ludzi wsrod ktorych mieszkam. Ich kraj i tak jest juz tak maly, a kiedy my na wyjezdzie bez oporow sie identyfikowalysmy jako grupa z Belgii (choc oczywiscie wszyscy wiedzieli, ze jestesmy ze wschodu), zapoznany kolega zaznaczyl, ze on jest Flamandem, a nie zadnym Belgiem! I stracil w moich oczach cala sympatie. Opinie troche nadrobila jego rodaczka, urodzona i mieszkajaca w Brukseli. Jej pierszym jezykiem jest francuski, ale studiowala prawo po niderlandzku. I kiedy na zajeciach jeden z profesorow sie spytal o ich tozsamosc narodowa, jedna osoba powiedziala, ze jest Europejka, a nasza znajoma jako jedyna (sic) - Belgijka. Reszta to Flamandzi.

Z kolei inna dziwna sytuacje mialysmy w Hyères. Kolo kosciola zaczepila nas Francuzka w srednim wieku z pytaniem, skad jestesmy. Jak sie dowiedziala, ze z Polski, to zaraz zaczela opowiadac o jakims jej znajomym czy krewnym o nazwisku Pietrzyk i nas zaangazowala, zeby jej wniesc zakupy z auta na plebanie. Z deczka z zaskoczone propozycja, stwierdzilysmy, ze nic nam sie nie stanie, jak troche pomozemy i poszlysmy. Podczas rozmowy przyznalysmy, ze jest tez z nami jedna Slowaczka, na co zaczela mowic cos o Jugoslawii. Nas wrylo. Viera od razu zareagowala, ze Slowacja i Slowenia to dwa rozne kraje. Babka spojrzala tylko kpiaco na jedna z nas i zadrwila: 'Alez niektorzy sa wrazliwi na punkcie swojej narodowosci...'. My bylysmy wsciekle. Co innego nazywac Flamanda Belgiem, a co innego mylic dwa rozne kraje! Najchetniej bysmy ja zostawily z siatami, ale machnelysmy reka, zrobilysmy swoje i poszlysmy. Do dzis zaluje, ze nie przyszlo nam nic na mysl, zeby sie jej odciac. Niestety jej kraju nie da sie pomylic z zadnym innym...

Pozniej w kawiarence zaczepil nam jeden facet z pytaniem w jakim jezyku mowimy. Ponoc polski brzmi dla niego bardzo ostro, wzbudza strach i sprawia wrazenie, jakbysmy sie caly czas klocily.

A teraz pytanie z innej beczki. Jedna z Francuzek na poczatku marszu sie odlaczyla i caly dzien czekala na nas na plazy, na ktora mielismy dotrzec na koniec. Kiedy tam doszlismy nie moglsmy jej znalezc. Jak nas odszukala?

...

Uslyszala nasze krzyki po polsku w wodzie, jak klnelysmy i wyzywalysmy na meduzy! Teraz wszyscy obcokrajowcy z naszej grupy beda bez problemu rozpoznawac nasz jezyk ;-)